Written by: Posted on: 04.08.2014

Характер отношений россии к православному востоку н. каптерев

У нас вы можете скачать книгу характер отношений россии к православному востоку н. каптерев в fb2, txt, PDF, EPUB, doc, rtf, jar, djvu, lrf!

Nel Vecchio Rito erano sette: Nikon dispose invece la preparazione durante la liturgia di sole cinque prosophore, dedicando la quarta per tutti i viventi senza quindi distinzioni di sorta tra clero, famiglia reale e semplici sudditi e la quinta ai defunti.

Ulteriore innovazione fu il precetto che imponeva al sacerdote di spezzettare nove particole dalla terza prosophora e un numero a piacere dalle altre.

Le Processioni secondo il corso del sole furono prescritte per la prima volta in un Rituale del in riferimento alla celebrazione del matrimonio. Nelle successive edizioni fu esteso tale precetto per la consacrazione delle Chiese.

Sia maledetto chi canta con Nikon e la Chiesa romana. Anche se tutti i gruppi di Vecchi Credenti nacquero dalla strenua opposizione alle riforme di Nikon, non costituirono mai un singolo corpo monolitico. La terminologia utilizzata per delineare le diverse branche non rende possibile una delineazione precisa delle singole dottrine. Un altro termine, tolk Italiano: Emersero allora due differenti tendenze: Popovcy e i "non pretisti" беспоповцы: Bespopovcy — letteralmente "quelli senza sacerdoti".

Nel i Vescovi Vecchio Credenti, che avevano raggiunto il numero di dieci, stabilirono un proprio episcopato che chiamarono gerarchia Belokrinickaja.

Non tutti i Vecchi Credenti "pretisti" riconobbero tuttavia tale gerarchia. I dissidenti, noti come беглопоповцы beglopopovcy ottennero un proprio episcopato negli anni venti del XX secolo. По вопросу о том, кому принадлежит право быть носителем светской и духовной власти, возникло разногласие: Отсюда раскол политический и церковный, противопоставление православного Востока латинскому Западу.

Императоры византийские видели в Карле Великом бунтовщика, дерзкого узурпатора; ни за Оттонами , ни за Гогенштауфенами они не признавали прав на императорскую корону; германо-романский мир платил им тою же монетою; параллельно этому, представители церквей слали проклятия один другому. Обе стороны были искренне убеждены в собственной справедливости и в этом смысле воспитывали людей своего круга. Под углом этих последних воззрений воспитывалась и Россия. До XV века она считала себя покорною дочерью Константинопольского Вселенского патриарха , а в византийском императоре видела верховного блюстителя общественной правды.

Константинополь стал в глазах русских как бы вторым Римом. Со второй половины XV века во взглядах русского общества произошла значительная перемена.

Флорентийская уния пошатнула в самом корне авторитет греческой церкви; обаяние Византии как хранительницы заветов православия исчезло, а с ним и право на главенство политическое. Таким новым сосудом, новым Третьим Римом и является Москва. На этой почве сложился обычай коронования московских государей, принятие царского титула и византийского герба, учреждение патриаршества, возникновение трёх легенд:.

Первые два Рима погибли, третий не погибнет, а четвёртому не бывать. Литературное выражение мысль эта нашла у старца псковского Елеазарова монастыря Филофея , в посланиях к вел. Новое положение вызывало новые обязательства. Самодержавно-царская, автокефально-православная Русь должна хранить правую веру и бороться с её врагами.

В этом направлении одно время её поддерживал и сам латинский Запад: Итальянский патриот Джузеппе Мадзини пропагандировал идею республиканского Третьего Рима во время объединения Италии. Zowel tsaar Aleksej Michajlovitsj als de patriarch werden in hun ambities gesteund door enkele patriarchen uit het Midden-Oosten. Deze wezen Nikon en de tsaar er echter op dat er rituele en tekstuele verschillen bestonden tussen de Russische en de Byzantijnse kerk en dat deze omstandigheid een obstakel zou kunnen worden bij een eventuele uniformering van alle orthodoxe kerken.

Men besloot daarom de Russische boeken te vergelijken met de Griekse en eerstgenoemde te corrigeren aan de hand van de Griekse originelen als mocht blijken dat er sprake was van onjuiste vertaling uit het Grieks. Verschillende historici plaatsen dit streven naar uniformering tegen de achtergrond van bovengenoemde geopolitieke processen en wijzen op het politieke karakter van dit initiatief Kapterev, , ; Zenkovsky, Een vergelijkende analyse van de Russische kerkelijke boeken met de Griekse zou evenwel jaren minutieus wetenschappelijk onderzoek hebben gevergd en men heeft de resultaten hiervan nooit afgewacht.

In plaats van de Russische boeken met de Griekse te vergelijken, ordonneerde Nikon nieuwe vertalingen van liturgische boeken te maken naar typica die destijds werden gebruikt door de Grieken en die in Slavische vertaling inmiddels hun ingang hadden gevonden in Kiev. In deze boeken waren echter geleidelijk veranderingen geslopen als gevolg van rooms-katholieke invloeden die deze christenen hadden ondergaan.

De betrouwbaarheid en het orthodoxe gehalte van deze kerkelijke boeken golden daarom bij veel Grieken zelf als omstreden. Een groot aantal tegenstanders van de hervormingen was hiervan op de hoogte, maar hun bezwaren vonden geen gehoor.

Nikon riep twee concilies bijeen in Moskou. Voor het tweede concilie liet hij oosterse patriarchen naar Rusland komen om de autoriteit van dit concilie te vergroten. Op dit concilie van diende het standpunt van de hervormingsgezinden dat de oude Russische ritus en boeken niet zuiver orthodox zijn als rechtvaardiging deze te vervloeken en de nieuwe boeken en riten te bekrachtigen. De besluiten van dit concilie betekenden voor velen een veroordeling en ridiculisering van het verleden van de Russische kerk en haar tradities.

Velen zagen de theorie over Moskou als het Derde Rome ondergraven: Rusland bleek niet de hoedster van de orthodoxie te zijn geweest, maar een opeenhoping van grove liturgische fouten. Voor de tegenstanders van de hervormingen werd de zingeving van de Russische geschiedenis tenietgedaan door de besluiten van dit concilie.

De hervormingen betroffen zowel teksten als riten. Een van de voornaamste hervormingen betrof het kruisteken , dat nu niet meer met twee, maar met drie vingers gemaakt werd. Drie samengebrachte vingers staan voor de heilige Drie-eenheid , terwijl twee gestrekte vingers staan voor de twee naturen van Christus - Zijn goddelijke en Zijn menselijke natuur. De tegenstanders van het nieuwe kruisteken wezen er in dit verband op dat niet de Drie-eenheid, maar Christus was gekruisigd en dat een kruisteken met twee vingers theologisch gezien daarom adequater was.

Van een tweevoudig alleluja ging men over op een drievoudig alleluja, bij processies ging men nu tegen de zon in, in plaats van met de zon mee, de naam Jezus werd van Isoes veranderd in Iisoes, de liturgie werd in plaats van met zeven nu met vijf prosforen gecelebreerd, enz. Met name in het verleden werd deze kwestie niet zelden afgedaan als een obscurantistisch, fanatiek geloof in rituelen dat een zinloos lijden tot gevolg had.

Men beweerde dat de hervormingen alleen betrekking hadden op uiterlijke, rituele zaken en dat de oudgelovigen niet in staat waren bijzaken van hoofdzaken te onderscheiden. De oudgelovigen zijn van mening dat daarbij wellicht te makkelijk wordt uitgegaan van het axioma dat vorm altijd ondergeschikt is aan inhoud.

Vele gelovigen vonden destijds dat met het vervloeken van de oude riten en teksten het geloof in zijn wezen geraakt werd. Voor hen werden geloofswaarheden die vanaf de eerste eeuwen hun uitdrukking in een aantal rituelen gevonden hadden, geweld aangedaan. Uniformering van de Russische Kerk met de overige orthodoxe Kerken achtten tsaar en patriarch, hiertoe aangemoedigd door enkele oosterse patriarchen, noodzakelijk en de hervormingen werden consequent doorgevoerd.

Kritisch gestemde geestelijken werden veelal niet aan het woord gelaten; vele geestelijken werden verbannen. Enkelen werden in het geheim geliquideerd, zoals bisschop Pavel van Kolomna. De conservatieve oppositie verwierp deze hervormingen en bestempelde ze als ketters.

De meest radicalen onder hen beweerden dat met deze hervormingen de kerk in de handen van de antichrist viel. Vooral onder hen die later "priesterlozen" werden genoemd, was deze leer wijdverbreid. Na begon een periode van vervolgingen die tot zou duren, waarin tienduizenden terecht zijn gesteld. De oudgelovigen hadden veel aanhangers onder alle lagen van de Russische bevolking: In de 17e eeuw vestigden zich veel oudgelovigen net over de Russische grens om zo de vervolgingen te ontlopen.

De oudgelovigen in Zuidoost-Europa heten Lipovanen , een naam die etymologisch onopgehelderd is. Bij het vervolgen van de tegenstanders van de kerkhervormingen maakte de staatskerk gebruik van de machtsmiddelen van de overheid, wat velen sterkte in hun oppositie.

De meest radicalen gaven zich over aan zelfverbranding, een groter aantal tegenstanders van de kerkelijke hervormingen is echter door de staat op de brandstapel gezet.

De vervolgingen konden luwen of oplaaien. In de tijd van Peter de Grote namen de vervolgingen af, maar moesten oudgelovigen een aparte belasting betalen voor het dragen van een baard. Onder tsaar Nicolaas I nam de vervolging weer toe en werden vele kerken en gebedshuizen gesloten.

Vanaf het midden van de 19e eeuw is door deze missionarissen veel polemische literatuur gepubliceerd. In deze tijd werden het schisma en de oudgelovigen voorgesteld vanuit het standpunt van de Russisch-orthodoxe synodale staatskerk, die over deze kwestie tot feitelijk een informatiemonopolie had. In ondertekende tsaar Nicolaas II een wet die voorzag in meer vrijheden voor religieuze groeperingen in het Russische rijk.

Dankzij deze wet kregen de oudgelovigen het recht processies te houden, klokken te luiden, geloofsgemeenschappen te organiseren en kerken te bouwen. De tsaar verbood andermaal oudgelovigen aan te duiden als raskolniki schismatici. De periode van tot wordt wel "de gouden eeuw van het oudgelovigendom" genoemd.

In deze tijd had de Russisch-orthodoxe oudritualistische kerk meer dan vijf miljoen leden, twintig bisdommen en meer dan parochies en gemeenschappen van gelovigen. In deze twaalf jaar zijn over heel Rusland meer dan duizend kerken gebouwd. Naar schattingen was ca. Her en der verschenen scholen van en voor oudgelovigen, waar kinderen door priesters les werd gegeven in catechismus.

Een theologisch instituut werd opgericht en oudgelovigen konden vrijelijk boeken uitgeven. Desondanks bleef een aantal wettelijke beperkingen voor hen van kracht: Toch nam de invloed van de oudgelovigen in de Russische maatschappij toe.

Meer mensen kregen oog voor het oude geloof. In kerkelijke bladen van oudgelovigen stonden vaste rubrieken waarin actuele vraagstukken op het gebied van theologie, filosofie, kunst en wetenschap werden besproken. Daaruit spreekt een duidelijke wens actief deel te nemen aan de Russische samenleving en om een eigen inbreng te hebben in het functioneren van de maatschappij. Deze "gouden eeuw" duurde nauwelijks dertien jaar, tot Ondanks de vervolgingen waren kort na het schisma nog genoeg priesters over die het oude geloof trouw gebleven waren.

About the Author: Филипп